استنت قلبی
اکنون بیشترین توجه معطوف به جایگذاری استنت[1] های فلزی درون شریان های آسیب دیده می باشد. البته وجود عیوب دراستنت های تجاری موجود، انجام تحقیقات بیشتر جهت توسعه استنت های جدید را الزامی کرده است.
یکی از مهمترین درمان های متداول برای بیماری عروق کرونر قلب (آنژیوپلاستی کرونر ترانس لومینال از طریق پوست) [2]( PTCA )که با استنت، بالون و کاتتر[3]همراه است. ایده استنت قلب و عروق انقلابی در درمان بیماری های کرونری ایجاد کرده است. آنژیوپلاستی با بالون BA) ، [4]) اولین بار در سال ۱۹۷۷ توسط آندریاس گرونزینگ[5] رادیولوژیست و قلب شناس آلمانی معرفی شد، که قدم بعدی در توسعه روش های درمان بیماری های کرونر قلب است پیشرفت های بعدی در این زمینه اولین کاشت استنت در سال ۱۹۸۶ انجام شدو بعد در سال ۱۹۸۷اولین کاشت انسانی از استنت قابل انعطاف با بالون صورت گرفت. برای باز کردن جریان خون و جلوگیری از عواقب مهم دیگر که با تنگ شدن عروق اتفاق می افتد، دستگاه های به نام استنت را می توان با استفاده از فلوروسکوپی و یا آندوسکوپی در رگ آسیب دیده وارد کرد. این روش با حداقل تهاجم است و در مقایسه با جراحی قلب باز با مرگ و میر کمتری همراه است و عوارض آن در دراز مدت مشاهده می شود و نتایج بهتری در بیماران بد حال در کوتاه مدت را دارد. در نتیجه استنت های قلبی و عروقی جزء ده پیشرفت پزشکی برتر قرن ما قرار گرفته اند. استنت ها ساختارهای توخالی کوچک ، پیچیده و استوانه ای شکل دارند که به صورت حلقه ای پی در پی تشکیل شده و شامل یک سری نرده و عناصر متصل کننده یا اتصال دهنده هستند. نحوه کار استنت ها به طراحی آنها بستگی دارد که به باز نگه داشتن مسیر شریان های انسان در بدن کمک می کند.
1 Stents
2 Percutaneous Transluminal Coronary Angioplasty
3 Catheter
4 Balloon Angioplasty
5 Catheter